بي تو ..........

       ديگر از بلبل انتظار نغمه سراي ندارم

       ديگر گل سرخ را نمي بويم

        ديگر زندگي را دوست ندارم

       تو که نباشي انگار اصلا زاده نشدم

        ديگر شن هاي تمام سواحل درياها هم تحمل اشک هاي مرا ندارد

        زندگي، حيات خود را از دست داده است.

        تو که نباشي-بگذار صادقانه بگويم- روح من سرگردان است

         و به دنبال وسعت بي انتهاي تو،اقيانوس ها را مي پيمايد.

        آسمان هم اشکي براي ريختن ندارد،

        زيرا بلنداي وجودت ديگر ابرهايش را به هم نمي سايد

        از صداي بوف کور مي ترسم،

       چرا که در آن شب جدايي آواي رفتنت را سرود و بيشتر مي ترسم از روزي

        که آواي هميشه رفتنت را بسرايد.

        تو که نباشي من همچون کنعان ،

         تمام دنيا را به اميد يک لحظه ديدار تو سال ها مي گردم

        تا يوسف گم گشته ام را بيابم  

        ولي هميشه اين را بدان که حتي اگر تو نباشي،

         دلم همچنان به دنبال اسم پر شکوهت پر مي زند و

        قلبم با هر ضربان دنيا را به پايت مي ريزد.

        حتي اگر نباشي تو را به وسعت کهکشان ها دوست دارم

          و  با يک دنيا محبت و درياي از آرزو 

                                                               به  خدايت  مي سپارم......... !